سراغم را از بوی باران بگیر

سرمشق

به یاد سرمشق لبخند بر دفتر شیرین کودکی

بیهودگی غم هایی که دیدگانمان را گاه نمناک می کنند...

به یادگار برای هانیه که گاه دلتنگ نیلوفرها می شود و نمناک لحظه ها

برايت سرخوشي روزها را سرمشق مي کنم

قول مي دهي که دگر از سرمستي هاي شبانه ات

شعري ننويسي؟

سکوت کن...

من واژه را از ته خيابان هاي دود زده

و تنفس اکسيژن سربي

به قداست پرستيدن چشمانت

قسم داده ام به تکرار

من نگاه را از سوسوي هر لحظه ي عابران

از شهوت شراب خورده ي مردان مست

و سخاوت بي روزي روزها

نشانده ام کنار پنجره اي پرده پوش

پرواز را به پَر پُر نياز دستانت

و قله را در افق بي آخر بودنمان.

بيا اين سرمشق را يکبار ديگر

از نو بنويسيم

من تو را بي بهانه تکرار مي کنم

تو زندگي را بي دغدغه انکار

+نوشته شده در پنجشنبه بیست و یکم اردیبهشت 1385ساعت19:39توسط حسنا صدقی |