سراغم را از بوی باران بگیر

به حوصله نم کشیده ی هدی

چیزی نمانده ست بانو

چندی دیگر

پنجره را که بگشایی

تا افق نرگس ها روییده اند.

می دانم

روزها بی قرارند و

شب ها پلک نمی زنند.

می دانم

خواب پرچین امید را نمی بیند.

با این همه

تو را به دلشوره ی آخرین لحظه ها سوگند

بهانه ی بهار و بوی بنفشه را نگیر.

این راه را که به سلامت گذر کنی

کوره راه کوره راه

تا بی نهایت است...

هراس لرزیدن مشق شب های مدرسه

بغض امتحان هایی که مدام تجدید می شوند

و فردایی که پر فریب تر از راه می رسد...!

این راه را که به سلامت گذر کنی

پشت تمام سراب ها

پای غم نیلوفرها که زانو بزنی

می بینی این هراس باکره

شوق شوری بیش نبوده است!

چشمان تو

دریای آرامشند

لبخند تو

آغاز شکفتن غنچه هاست

نگذار بهار خانه مان بی شکوفه بماند.

دستت را به بلندای ابرها بگیر و برو

افق آنسوی دلهره های ما

در انتظار توست.

+نوشته شده در پنجشنبه یکم تیر 1385ساعت15:8توسط حسنا صدقی |