سراغم را از بوی باران بگیر

کنار خوابهای تو

وقتی كنار خوابهاي تو بیدار می شوم

وقتی حوالی کوچه راه خانه را گم می کنم

زردی و قرمزی پاییز را که دیگر نمی شود انکار کرد!

انگار در لحظه

همين دم رفتن

عقربه هاي ساعت از كار افتاده اند

خورشيد كه در كتاب ها نوشته بودند:

" روشن و فروزان است "

كنجي

گوشه ي دنجي پشت ابر

پلك بسته و من

كنار پرده ي چشم انتظار روزها

زانو زدم بر دفتر و كاغذ و كلمه!

نگو راه ما همان بي راهه هايي بود

كه آن را هم ميانبر زديم

نگو خانه همان كلبه ي خراب

آن زاويه ي سترون لب سوخته بود

بي نور، بي شكاف ، بي روزن ...

پرده ها را كشيده بوديم

دور چراغي كه قرار بود تا سحر چشم از چشمانمان بر ندارد

نگو اشتباه نكرديم

زندگي اين زمزمه هاي لكنت گرفته

و اين جوهر بريده بريده نيست!

+نوشته شده در شنبه بیستم آبان 1385ساعت10:50توسط حسنا صدقی |