وقتی كنار خوابهاي تو بیدار می شوم

وقتی حوالی کوچه راه خانه را گم می کنم

     زردی و قرمزی پاییز را که دیگر نمی شود انکار کرد!

 

انگار در لحظه

        همين دم رفتن

     عقربه هاي ساعت از كار افتاده اند

خورشيد كه در كتاب ها نوشته بودند:

                       " روشن و فروزان است "

كنجي

        گوشه ي دنجي پشت ابر

 پلك بسته و من

      كنار پرده ي چشم انتظار روزها

               زانو زدم بر دفتر و كاغذ و كلمه!

 

نگو راه ما همان بي راهه هايي بود 

 كه آن را هم ميانبر زديم

نگو خانه همان كلبه ي خراب

آن زاويه ي سترون لب سوخته بود

  بي نور، بي شكاف ، بي روزن ...

 

پرده ها را كشيده بوديم

            دور چراغي كه قرار بود تا سحر چشم از چشمانمان بر ندارد

نگو اشتباه نكرديم

                       زندگي اين زمزمه هاي لكنت گرفته

                       و اين جوهر بريده بريده نيست!