گاهی فراموش می کنیم که نهال زندگی از کف دست های ما جوانه می زند و فردا میوه ی همین نهال نوبارور است..تلخ یا شیرین طعم آن ارمغان گام های بلندی ست که امروز برداشته ایم و بال های بلند پروازی که با ماست از آن روز که بوده ایم...

 

همچنا ن و

همیشه می گویم

بازهم

به خاطر باران

پرنده باش

پیش از آنکه

از یاد رفته باشیم.

 

شعر از محمود معتقدی